ساعت ها را چرا اینگونه می سازند؟

من که می دانم شبی که گذشت فقط لحظه ای در کنارت بودم. اما ساعت می گفت یک ساعت! و اکنون می گوید که فقط چند ساعت است که نیستی، اما مگر نه این که عمری گذشته است؟

چند روز دیگر چگونه خواهد گذشت؟

لعنتی! برگرد.

باش.

اینجا باش.

کنار من.

نفسم حبس است از شبی که گذشت. دلم نمی آید که بیرونش دهم. هوای تو در ریه هایم هست هنوز. قبل از خفگی برگرد لعنتی!

کار امروز من:

باز کردن وبلاگ تو برای دیدن پست جدید. باز کردن وبلاگ خودم به امید دریافت کامنت جدید. نوشتن کامنت برای تو!

و دوباره از ابتدا...

از شکنجه ی یکشنبه هراس داشته باش. می دانی که! من شکنجه گر ماهری هستم.

شکنجه ای از سرِ دلتنگی! می تواند خیلی سخت باشد!

باشد. فراموش می کنم حرف هایت را.

با آنکه دوست ندارم فراموششان کنم.

صبح که بیدار شوم چیزی به یاد نخواهم آورد. انگار که همه را در حال مستی شنیده باشم.

عزیز دل. نگران نباش. هر چه گفتی را فراموش می کنم.

اگر از همه ی من و تو تنها یک چیز بماند، می خواهم آن عشق باشد.

اگر تنها یک چیز باشد که به من داده باشی آن عشق است.

و اگر تنها یک چیز از دنیا بخواهم...

آن تو هستی.

هی خوبِ لعنتی! تمام زندگیم شده آمدن اینجا به امید خواندن از تو. از روزی صدبار رسیده ام به هزار بار! و تنها یکی از هزار خبری از تو هست. که می نویسی و م

دست کم برایم بنویس بی انصاف! بنویس که چه می کنی، در چه حالی؟ با خبرم کن از خودت.

قصد غروب کردن ندارد این خورشید، قصد شب شدن ندارد این روز...

قصد تمام شدن ندارد این انتظارِ لعنتی!

برای با تو بودنم، راهِ ستاره رفته ام هر سفرِ ثانیه را من به شماره رفته ام هزار پنجره نگاه، در انتظار ساخته ام روحِ غرورِ مُرده را در اشکِ خود شناخته ا